Anders omgaan met talent
Een conferentie over Hoogbegaafdheid (HB) stelt de volgende vragen:
Is een IQ van 130 nu werkelijk bepalend om tot uitzonderlijke prestaties te komen in het onderwijs?
Waarom komt dat er bij een aantal kinderen nog niet uit?
Zijn compacten en verrijkingen wel de oplossing, of zijn dat plusklassen en andere scholen? Of moeten we heel anders omgaan met talent en blijkt hoogbegaafdheid uit de wijze waarop je je ontwikkelt?Hebben we wetenschappelijk bewijs nodig om aan te tonen wat wel en niet werkt in de schoolaanpak van hoogbegaafden?
Goeie vragen als je HB bekijkt als iets aparts en exotisch, iets waar we “iets mee moeten”. Ik ben zelf van binnenuit met HB bezig en merk dat ik hier anders mee omga. Ik praat niet over “prestaties”, over “IQ” of over “beleid op HB”. Het gaat heel eenvoudig over kinderen en wat we hen willen meegeven voor hun toekomst. Dus niet alleen over HB kinderen maar over alle kinderen. Een kind heeft de volgende behoeftes:
- zich te uiten en te ontwikkelen
- meedoen in de samenleving en daar een eigen, unieke en waardevolle bijdrage aan leveren
Voor IQ-tests is hierin geen plaats. Ga eens kijken naar wat ieder kind afzonderlijk wil en kan. Ga eens luisteren naar het kind zelf, in plaats van te kijken of het wel in je schema of beleid past. Een kind is geen circusartiest die moet gaan leren een kunstje te doen. Een kind is als een bloem in knop: alles zit er al in, je hoeft het alleen zon, grond en water te geven (verzorging en stimulansen) om zich te ontwikkelen tot wat het zelf is.